Tonnpokar (einnig þekktir sem Flexible Intermediate Bulk Containers, eða FIBCs) eru sveigjanlegir flutningsumbúðir sem flokkast sem meðalstórir lausagámar. Þeir bjóða upp á kosti eins og rakaþol, rykvörn, geislaþol og öflugt öryggi, en hafa einnig nægjanlegan burðarstyrk. Í mínu landi fylgja FIBC landsstaðalinn GB/T 10454-2025, *Packaging-Flexible Milling Bulk Containers for Non-Dangerous Goods*; þessi staðall kemur í stað fyrri útgáfu, GB/T 10454-2000. FIBCs sem notuð eru í hraðsendingum umbúðum verða að vera í samræmi við lögboðna innlenda staðla, svo sem *takmarkanir fyrir þungmálma og sértæk efni í hraðumbúðum*. Meðan á notkun stendur er nauðsynlegt að fylgja verklagsreglum nákvæmlega til að koma í veg fyrir öryggisatvik, svo sem rof á poka, við lyftingu og flutning.
Vegna auðveldrar hleðslu, affermingar og meðhöndlunar-sem eykur verulega skilvirkni í rekstri-hefur notkun FIBC aukist hratt undanfarin ár. Venjulega eru FIBC ofin úr pólýestertrefjum, svo sem pólýprópýleni eða pólýetýleni. Það fer eftir eiginleikum efnanna sem verið er að pakka í, ýmsar sérhæfðar gerðir eru fáanlegar, þar á meðal ál-samsettur plastpokar, and-truflanir/leiðandi pokar og skífupokar. Framleiðslugeta lands míns fyrir FIBC er nú meðal þeirra hæstu á heimsvísu, þar sem vörur eru fluttar út á markaði um Suðaustur-Asíu, Evrópu og Ameríku. Sem dæmi má nefna að í desember 2025 hóf Weihai-höfn nýja siglingaleið til Angóla í Vestur-Afríku, með flutningaskipum sem fóru fullhlaðin af lausu-pökkuðum tonnapokum. Tonpokar eru fyrst og fremst notaðir til pökkunar og flutnings á kekkjóttum, kornóttum eða duftkenndum efnum og eru mikið notaðir í geirum eins og nýrri orku, námuvinnslu, efnahráefni, landbúnaði og byggingariðnaði.
